تنها داخل پل فرماندهی کشتی˛به خودم فکر می کردم و به....

نزدیکای ساعت سه شب بود˛دریا آرام˛فقط صدای وزش باد.

کشتی تو تاریکی مطلق حرکت می کرد.صدای واکی تاکی بلند شد˛

رض...ر...

خان حالش تو مخزن خراب شده˛نتونستم بیارمش بالا

چراغ های عرشه رو روشن کن

دلم از جا کنده شد˛قرار بود کار را دو ساعت پیش تمام کنند˛صدای افسر عرشه کشتی بود که کمک می خواست.

چراغ ها را روشن کردم˛آژیر را زدم و به همه گفتم که به سمت مخزن شماره چهار بروند.

خودم پل فرماندهی را ول کردم و رفتم پایین˛به افسر بعدی گفتم که بره بالا.

به ورودی مخزن رسیدم˛مهدی افسر عرشه دست هایش را دور سرش گرفته بود و از شدت ترس کنترلی بر خودش نداشت و نفس نفس می زد˛

میثم روغن کار کشتی با ملوان یک بدون کپسول اکسیژن برای بالا آوردن خان پایین رفته بودن.

از صبح دیروز برای تعمیر یکی از شیرهای داخل مخزن˛ داخل آنرا خالی کرده و پس از شستن هوا داده بودند.

نیمه های شب از مخزن های مجاور˛ از یکی از شیرها˛ مخلوطی از آب و نفت داخل مخزن ریخته می شود˛ولی بدون توجه به آن کار را ادامه می دهند تا کار تمام نشده بالا نیایند.

میثم به مهدی اعتراض می کند که هوای داخل مخزن سمی شده و بالا می آید˛خان که هندی بوده˛شاید از روی ترس به کار ادامه می دهد˛مهدی که فکر می کند کار دارد تمام می شود به ملوان های بالای مخزن می گوید که کپسول های اکسیژن و دستگاه های اندازه گیری مقدار گازهای سمی را به داخل ببرنند˛فشار گاز که از مخلوط آب و نفتی که به نیم متر می رسید بیشتر می شده˛دیگر مهدی هم توان ماندن در محیط را نداشته ولی خان دچار نفس تنگی می شود و به خاطر گازهای سمی مرتب بالا می آورد˛مهدی تلاشش را می کند که او را هم با خود بالا بیاورد ولی دو پله بیشتر نمی تواند و خان را به حالتی نیمه بیهوش در حالی که سرش را طوری که از مخلوط نفت و آب بیرون باشد˛رها می کند و برای آوردن کمک بالا می آید.

نرسیده به بیرون مخزن میثم و ملوان یک را که از روی صدای واکی تاکی متوجه شده بودند داخل مخزن اتفاقی افتاده را می بیند که برای بالا آوردن خان پایین می روند.

هنوز هیچ کدام از آنها بالا نیامده بودند˛ارتفاع مخزن بیست و هفت متر بود و نزدیک به صد پله داشت و در حالت عادی هم بالا آمدن از پله های آن توان آدم را می گرفت˛سریعا گفته بودیم تا کپسول های اکسیژن را از داخل دوباره بالای مخزن بیاورند.

در همان لحظه ملوان یک از ورودی مخزن خود را به بیرون پرت کرد˛به سختی نفس می کشید˛گفت که از شدت فشار گاز توان ماندن در پایین را نداشته و میثم به او گفته که بالا برود و خودش خان را بالا می آورد ولی در حالی که بالا می آمده از پایین صدای میثم را شنیده که گفته خدا و بعد دو بار گفته دخترم و دیگر صدایی از او نشنیده.

ورودی مخزن یک متر مربع بود و خود مخزن حجم بزرگی از تاریکی به طول پنجاه و عرض بیست متر˛درصد گاز های سمی را اندازه گرفتیم˛بیشتر از آنی بود که انسان بتواند بیشتر از یک دقیقه زنده بماند˛همه داشتند گریه می کردند˛فقط دو کپسول اکسیژن پر و آماده داشتیم˛مهدی که از درماندگی کنترلی بر خودش نداشت˛ فقط یک ملوان دوم حاضر شد که با کپسول اکسیژن پایین برود˛من و او کپسول ها را پوشیدیم وداخل مخزن شدیم˛تلاطم دریا بیشتر شده بود˛پله ها لغزنده و باریک بودند˛نور چراغ قوه به کف مخزن نمی رسید˛از زیر ماسک˛بر اثر فشار داخل مخزن˛کاز داخل ماسک می آمد˛فشار اکسیژن را بیشتر کردیم تا بتوانیم راحت تر نفس بکشیم˛با عجله بیشتری پایین می رفتیم˛هر کپسول برای بیست دقیقه اکسیژن داشت˛طبقه اول و دوم پله ها را پایین رفتیم˛دو طبقه دیگر مانده بود˛طبقه سوم را هم پایین رفتیم˛تنها دریچه ای از نور که از ورودی مخزن به داخل می تابید از پایین دیده می شد و دیگر تاریکی .

نور چراغ قوه را از طبقه سوم روی کف تانک انداختم˛

هیچ وقت از ذهنم پاک نمی شود˛هر دوشان با صورت شناور بر روی مخلوط آب و نفت بودند وبا هر تکان کشتی مثل موجی به بدنه فلزی مخزن برخورد می کردند˛آژیر تمام شدن کپسول اکسیژن ملوان دوم بلند شده بود˛فقط پنج دقیقه وقت داشت که خود را به بالا برساند˛به او گفتم که بالا برود و خودم چند پله ای پایین تر رفتم تا مطمئن شوم˛ماتم زده بود و قدرت گریه کردن نداشتم˛کسی که همین دیروز با هم بودیم حالا پیش روی من بود و من هیچ کمکی نمی توانستم به او بکنم˛فقط صدای بالا رفتن ملوان دوم شنیده می شد و دیگر هیچ صدایی در مخزن شنیده نمی شد˛کپسول اکسیژن من هم داشت تمام می شد˛به سختی نفس می کشیدم˛فشار گاز تحمل پذیر نبود˛تمام بدنم از عرق خیس شده بود˛بی اختیار سرعتم برای بالا آمدن از پله ها کم شده بود˛خود را با هر زحمتی به طبقه دوم پله ها رساندم ˛ملوان دوم را می دیدم که از دریچه مخزن بیرون رفت˛پله های طبقه اول بیشتر نمانده بود که پایم لیزخورد و به پشت پنج پله ای را افتادم و ساق پای چپم خراشیده شد تا با دستم میله آهنی را گرفتم تا به پایین پرت نشوم˛کپسول اکسیزن شدت ضربه را گرفته بود ولی دیگر خالی شده بود˛پرت می شدم دیگر راهی برای بالا آمدن نبود و از عذاب هفته دوم هم راحت می شدم˛ولی دستم را به میله آهنی گرفتم˛نفسی برایم نمانده بود˛کپسول اکسیژن سنگینی می کرد˛ماسک را در آوردم و کپسول را رها کردم˛توان داد زدن نداشتم˛از تنگی نفس چشمم جایی را نمی دید و سیاهی می رفت˛گرمای خون را روی ساق پایم حس می کردم˛پیش خودم فکر می کردم فقط چند پله و توانم را جمع کرده بودم که بالا بروم ولی بی اختیار سم گاز هیچ توانی برایم باقی نگذاشته بود˛انگار در سیاهی فرشته ی مرگ را دیدم که به سراقم می آمد و روبرویم ایستاد˛چند ثانیه ای بیشتر نگذشت که دیدم روی عرشه کشتی هستم و همه دورم جمع شده اند˛شاید فرشته ی مرگ به جای اینکه جانم را بگیرد˛دستم را گرفته بود و مرا بالا آورده بود.

ساعت 4 صبح دو روش دیگر برای بالا آوردن آنها ولی ناموفق

ساعت 5 صبح بایستی تصمیم می گرفتیم که امیدی برای زنده بودن آنها هست یا نه˛کسی باورش نمی شد که آنها مرده اند

من و ملوان دوم گفتیم که آنها مرده اند و کاری نمی شود کرد

ساعت 6 صبح دریچه تانک بسته شد

ساعت 6 تا 8تخیله تانک با پمپ

ساعت 8 تا12 ظهر تخلیه گازهای سمی با گاز خنثی

ساعت 12 تا 3 ظهر هوا دهی داخل مخزن

ساعت 5 بعد از ظهر از داخل مخزن آن ها را بیرون آوردیم ولی ...

.